Σ' αγαπώ...και μου λύπης

ΤΕΛΟΣ

2007-01-15T03:12:00.000-08:00

ΤΙ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΑΞΙΔΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ!!!

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!!!

2007-01-14T05:23:00.000-08:00

This is the END...! ! !

2007-01-13T02:21:00.000-08:00

1... κι' απόψε! ! !

2007-01-12T06:08:00.000-08:00

να τήν...κάνουμε σιγά-σιγά...! ! ! ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ παραστάσεις...!

7 και σήμερα

2007-01-06T07:06:00.000-08:00

τουνάιτ μάι λόβ τουνάιτ

7 και σήμερα παίδες!!!

2007-01-05T06:50:00.000-08:00

8... KI'AΠΟΨΕ ! ! !

2007-01-03T16:01:00.000-08:00

Aρχισε η αντιστροφη μετρηση!!! 9 παραστασεις ακομη!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2007-01-02T05:17:00.001-08:00

Κ Α Λ Η Χ Ρ Ο Ν Ι Α!!!

Η τελευταία του έτους

2006-12-30T09:46:00.000-08:00

ΠΡΟΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΠΟΨΕ

ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΤΕ ΣΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2006!!!

ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!

ΚΑΛΗ ΑΡΧΙΜΗΝΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΧΡΟΝΙΑ!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ

2006-12-29T13:02:00.000-08:00

Το φοβερό με αυτή την παράσταση τελικά είναι πως έρχονται και άνθρωποι που δεν πολυπατάνε στα θέατρα. Κι όταν σε συγκινεί μια τέχνη που δεν σου "κάνει" αυτό τότε λέει πολλά. Σας ευχαριστούμε παιδιά για τα καλά σας λόγια. Νά 'σται πάντα καλά!

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ

2006-12-26T04:47:00.000-08:00

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΚΤΟΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

2006-12-25T07:03:00.000-08:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

νάθινγκ

2006-12-23T09:32:00.000-08:00

ο σκηνοθέτης μου σβήνει αυτά που γράφω...δεν παίζω...

2006-12-23T05:03:00.000-08:00

2006-12-21T03:28:00.000-08:00

otan mathw...

2006-12-20T08:43:00.000-08:00

otan mathw na heirizomai to pliktrologio tha grafw kai simiwmata!!! kostas

ρεπό

2006-12-19T14:01:00.000-08:00

Τα παιδιά κάθισαν κανά δυό μέρες για να ξεκουραστούν. Το αξίζουν όλοι άλλωστε και με το παραπάνω. Απ' τους ψιθύρους και τις συζητήσεις ακούμε πως η παράσταση αρέσει πάρα πολύ. Αύριο θα βγεί καινούργιο δελτίο τύπου με παραπάνω μέρες λόγω χριστουγέννων και αργιών...άραγε έτσι γράφεται; Είπαμε περιμένουμε σχόλια και κριτικέςαπό εδώ και πέρα. Η γνώμη σας μας κάνει να γινόμαστε καλύτεροι. Φιλιά πολλά.

2006-12-17T07:53:00.000-08:00

Ενα μικρο δειγμα... ΔΩΡΟ

ΛΟΙΠΟΝ..;

2006-12-14T12:10:00.000-08:00

Λοιπόν;...ακούμε σχόλια;

Ανασκόπηση...η μισή μαλλον

2006-12-12T14:20:00.000-08:00

Αυτή την ώρα που γράφω τα παιδιά είναι στο Μπουούζζζ και κάνουν πρόβα τζενεράλε. Για να φτάσουμε όμως ώς εδώ πέρασαν κάμποσοι μήνες άγχους, γέλιου, χαβαλέ, περισσότερου άγχους, νεύρων, μπινελικίων, αυπνίας, αγάπης, λύπης και λείπεις και ανεκτικότης τεράστια για κάμποσα γελοία υποκείμενα που πέρασαν μέσα από την ομάδα. Ας τα πάρουμε όμως απ' την αρχή. Η ίδέα ξεκίνησε ούτε κι εγώ θυμάμαι από πότε, μάλλον φοράγαμε κοντομάνικα όταν για αστείο πήρε μπροστά. Είναι σημαντικό να αναφερθεί το όνομα της Χαράς Λιανού που άναψε το φυτίλι και της Σοφίας Κορώνη που όταν είδε ένα άρθρο από εφημερίδα στο προσωπικό αρχείο του Ζελιαναίου πέταξε την ατάκα..."ωραίο θεατρικό θα μπορούσε να γίνει αυτό". Τάδε έφη, Ερωτικές Επιστολές Ανωνύμων. Ο Μπάρας ήρθε ως σκηνοθέτης, ο Μπάρας ήρθε ως ένας φίλος απ' τα παλιά κι ως ένας από μηχανής θεός, αφού είναι ένας άνθρωπος που έχει λουστεί με το σταγονόμετρο το θέατρο αιώνες τώρα. Τα πράγματα πήγαν να μπουν σε μια σειρά..και μπήκαν μέχρι που αποχώρησε η Χαρά, (σας είπα και χθές, ανατριχιαστικές λεπτομέρειες no). Στη παρέα και στη θέση της ήρθε η όμορφή μας Τατιάνα. Τα πράγματα ξαναστρογγυλοκάθισαν σε σειρά κι από εκεί και πέρα άρχισε το πανηγύρι, (όχι του Κοκτό), αλλά το δικό μας. Το απίστευτο Ε.Λ.Ι.Α και ειδικά ο κύριος Μάνος Χαριτάτος άνοιξε τη πόρτα του και προσέφερε τα πάντα στην ομάδα,- εκτός απ' το αγαπημένο του τάβλι-, (γράμματα, αντικείμενα, θύμησες, ολάκερες ζωές). Τα γράμματα μπήκαν σε σειρά οι συνεργάτες άρχισαν να βρίσκονται ένας ένας και η παράσταση άρχισε να ζωντανεύει. Αυτό το υπέροχο και ταλαντούχο παιδί που λέγεται Φώτης Νικολάου ήρθε να τιθασεύσει τα κορμιά των ηθοποιών, (να τσακιστείτε να πάτε να δείτε την παράστασή του), ο Ανεστόπουλος δάνεισε κάποια ποιήματα μελοποιημένα, ο Ζελιαναίος ένα κείμενο από την τελευταία ποιητική του συλλογή, ο Παναγιώτης έδωσε τα φώτα του και Κίκα μοίρασε φορεσιές....
Το τί χρειάζεται τελικά για να στήσεις μια παράσταση από εκεί και πέρα, δεν θα σας πω, για τον απλούστατο λόγο πως δεν περιγράφεται, θέλω πέντε μπλογκ μαζεμένα για να τα αναφέρω, δεν έχει όμως σημασία.
Αύριο τα παιδιά ανεβαίνουν κι ανεβαίνουν με πολύ κόπο και τρακ. Σαν 'κείνα τα πιτσιρίκια του δημοτικού που παν να πουν το ποίημα και τρέμουν τα πόδια τους, σαν 'κείνα τα πιτσιρίκια που ξαγρύπνησαν το προηγούμενο βράδυ παραμιλώντας τα λόγια τους μην τυχόν και χάσουν μια ατάκα. Σαν εκείνα τα παιδιά που όσα χρόνια και να ξέρουν αυτό το χώρο, τον αγαπούν σαν την ίδια τη ζωή τους.
Να είστε ευγενικοί μαζί τους σαν πέσει το σκοτάδι.

σε δυό μέρες λοιπόν

2006-12-11T14:10:00.000-08:00

Σε δυό μέρες λοιπόν έχουμε πρεμιέρα. Τελικά κι ανευ αναβολής. Είχα υποσχεθεί ανατριχιαστικές λεπτομέρειες αλλά δεν θα πω τίποτα. Ακόμα και τώρα δουλεύουμε λεπτομέρειες. Τα παιδιά δηλαδή. Ο Κώστας μετά την παράσταση θα χρειαστεί ένα χρόνο διακοπές, η Σοφία ένα μήνα γιόγκα και η Τατιάνα δεν ξέρω κι εγώ τί....Αύριο ένας μίνι απολογισμός όλης της δουλειάς, (χωρίς ανατριχιαστικές λεπτομέρειες), ένας απολογισμός για το πως γίνεται μια θεατρική παράσταση. Καληνύχτα, πάω να φτιάξω κάτι που μου είπε ο σκηνοθέτης...

ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2006-12-10T08:51:00.000-08:00

Σ’ αγαπώ...και μου λύπης
(Ερωτικές επιστολές ανωνύμων)

Σκηνοθεσία: Κώστας Μπάρας
Δραματουργικό Υλικό: Ε.Λ.Ι.Α.- Μάνος Χαριτάτος, Γιάννης Ζελιαναίος
Σκηνικά-Κοστούμια: Κίκα Καράμπελα
Επιμέλεια Κίνησης: Φώτης Νικολάου
Τραγούδια: Θάνος Ανεστόπουλος (Διάφανα Κρίνα)
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Ζελιαναίος, Κώστας Μπάρας
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Παίζουν: Σοφία Κορώνη, Τατιάνα Πίττα, Κώστας Μπάρας

Έναρξη Παραστάσεων: 13 Δεκέμβρη 2006
Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη – Κυριακή (22:00)
Στο Booze Cooperativa, Kολοκοτρώνη 57, Τηλ.: 210 3240 944

e-mail: omada_ammos@yahoo.gr
www.sagapokaimoulypis.blogspot.com

Τηλ.: 21023 15 031, 6977 661402

Σ’ αγαπώ αλλά δεν είσαι εδώ για να σου το πω και να στο δείξω.
Λείπεις,
μου λείπεις
και λυπάμαι που λείπεις
αλλά πρέπει,
οπωσδήποτε πρέπει
να στο πω
πόσο σ’ αγαπώ
και πόσο μου λείπεις.
Γι’ αυτό σου γράφω.
Ερωτικό γράμμα,
ραβασάκι,
μήνυμα.
Σου γράφω γράμμα και περιμένω γράμμα σου.

Λόγος ερωτικός. Λόγος γραμμένος. Πως τον μεταπλάθεις σε Λόγο θεατρικό; Πως να τον “μιλήσεις” σαν νά ‘ταν ακριβώς η στιγμή πριν τον γράψεις στο χαρτί; Ανάγκη και στοίχημα για μας.

Θα μπορούσε κανείς να μας καταλογίσει το “παράπτωμα” της λαθρανάγνωσης και ίσως να μην είχε και τόσο άδικο. Ανατρέξαμε στο πολύτιμο αρχείο του «Ε.Λ.Ι.Α.» (Ελληνικό Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο), καθώς και σε προσωπικές μας πηγές και επιλέξαμε να ζωντανέψουμε κάποια ερωτικά γράμματα υπαρκτών, μη επώνυμων προσώπων. Γράμματα που βέβαια γράφτηκαν για να διαβαστούν από ένα και μοναδικό Άλλο πρόσωπο, αλλά τα οποία αποτέλεσαν τελικά υλικό δουλειάς, τόσο χρήσιμο και καθοριστικό. Ήταν δώρο για μας και τους ευχαριστούμε.
Το Άλλο πρόσωπο λοιπόν. Η απουσία του άλλου, η επιθυμία για τον άλλον, η αναμονή, η νοσταλγία, η φαντασίωση...

Τη φράση «Σ’ αγαπώ...και μου λύπης», την είδαμε γραμμένη με σπρέι σ’ έναν τοίχο, πριν από χρόνια, στο Αιτωλικό.

«...και μου λύπης»!

Ανορθογραφία, λογοπαίγνιο, ή συνειρμός;

ΟΜΑΔΑ ΑΜΜΟΣ

υπομονή

2006-12-09T07:45:00.000-08:00

ο γραφών αυτού του Blog έχει καιρό να πάει στις πρόβες, μα απ' ότι μου σφυρίζει ένα γλυκό πουλάκι, ξέρετε από 'κείνα που κοροιδεύουν τους θεούς με την ομορφιά τους, μαθαίνω πως θα είναι μια πολύ καλή παράσταση. Υπομονή η Τετάρτη είναι κοντά, σας θέλουμε όλους εκεί. τα λέμε αύριο με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.
υ.γ. το "υπομονή" πάει στους βασικούς συντελεστές. Μπάρας - Κορώνη - Πίττα

δελτία τύπου

2006-12-07T12:35:00.000-08:00

Σήμερα μας έβαλαν όλα τα έντυπα..σχεδόν όλα. Η πρεμιέρα όμως θα γίνει την επόμενη Τετάρτη 13 του μήνα. Μια απορία μόνο, για ποιό λόγο φτιάχνουμε εμείς δελτία τύπου ρε παιδιά; Για να γράφουμε εμείς ότι γουστάρουμε μεγάλε, είναι η απάντηση. Ευχαριστώ πολύ.

αναβολή

2006-12-05T15:04:00.000-08:00

Παίδες γειά σας, έλεγε μια παλιά παραγωγός σ' έναν υπέροχο ραδιοφωνικό σταθμό. Η πρεμιέρα της παράστασης δεν θα γίνει αυτή τη Παρασκευή, αλλά την επόμενη Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου στον ίδιο χώρο και την ίδια χ-ώρα.Ο Φώτης μας αρρώστησε βαριά, (θα ζήσει), οπότε οι μέρες αναμονής αυξάνονται. Καληνύχτα και καλή τύχη που έλεγε κι ένας άλλος, τηλεοπτικός παραγωγός...

Τετάρτη 13 Δεκέμβρη

Πρεμιέρα

Σ' αγαπώ...και μου λύπης

Booze Cooperativa

τη διεύθυνση την ξέρετε

φιλάκια...

τέσσερις + μία

2006-12-04T13:31:00.000-08:00

...λίγες μέρες μείνανε ακόμη. Τελική ευθεία. Τα παιδιά θα τραβήξουν κάμποσα σκληρά εικοσιτετράωρα. Να είστε ευγενικοί μαζί τους...

σκέψεις

2006-12-03T09:58:00.000-08:00

Κάθομαι και σκέφτομαι όλα εκείνα τα γράμματα που έγραψα
όλες εκείνες τις μορφές που ξέγραψα μετά από χρόνια.
τις γυναίκες που ξεπόρτισαν από κανά δυο φακέλους
και τις άλλες που μού 'γραψαν ξανά.
Σαν γράφεις κάτω από μια λάμπα
ποτέ δεν σκέφτεσαι το μέλλον
έτσι δε συμβαίνει πάντα;

το λάθος

2006-12-02T07:46:00.000-08:00

εδώ κοτζάμ Morrissey έγραψαν με ένα σίγμα στην τελική αφίσα.
θα ξενερώσουμε εμείς με ένα μικρό λάθος στα φλάιερ;

...μια 'βδομάδα πρίν

2006-12-01T15:28:00.000-08:00

i remember nothing

2006-11-29T09:57:00.000-08:00

...ρομαντισμός είναι η τέχνη του να βλέπεις πράγματα αθέατα
και πέρασμα από τη φαντασία στη πίστη είναι το να σκαρφαλώσεις είκοσι ορόφους και να πηδήξεις από τον έναν κόσμο στον άλλο...

...δεν θυμάμαι ποιοι τα είπαν αυτά!

σύντομα

2006-11-28T13:46:00.000-08:00

τα μπουκάλια αδειάζουν,
τα λεφτά τελειώνουν,
τα νεύρα τεντώνουν,
τα χείλη σαλιώνουν,
τα γράμματα ματώνουν,
οι ηθοποιοί σαρκώνουν,
και οι νύχτες παραμένουν αύπνωτες...
για 'κείνους που ξεσηκώνουν

φινίτο

2006-11-27T14:00:00.000-08:00

Οι γραφίστες μπορούν να κοιμηθούν πια νωρίς...
το πρόγραμμα τελείωσε...μάλλον!

some days

2006-11-26T12:29:00.000-08:00

Λύπαμαι κάποιες μέρες.
Άλλοι έτρεχαν να βρούν λεφτά, άλλοι πάλευαν με τη χρυσόσκονη των γιορτών, άλλοι προσπαθούσαν να τιθασεύουν ένα δοξάρι, άλλοι ξενύχταγαν μπροστά από τα μηχανήματα του διαβόλου που λέγονται υπολογιστές περιμένοντας μία έμπνευση και άλλοι τρελαίνονταν με κάμποσα γράμματα και μια ιστορία που παρέμενε ακόμα ίδια. όλα μπαίνουν σε μία σειρά αρκεί ο καθένας να έχει το ρόλο του.
χρόνια πολλά στο Στέλιο το γραφίστα μας,
και μπόλικη υπομονή στο Κώστα τον σκηνοθέτη μας μιας και του έμελε να ανεχτεί κάμποσες παρανοικές καταστάσεις.
Υπομονή παιδιά everybody be cool!!!

unknown soldiers

2006-11-21T02:19:00.000-08:00

Αριστείδης

2006-11-19T06:59:00.000-08:00

Κάθομαι στο τηλέφωνο και παρακολουθώ τας κινήσεις των Γερμανών για να κανονίσω την διάταξη των τμημάτων μου για να δώσω μάχην εάν με προκαλέσουν. Εν τούτοις αγαπημένη μου δεν παύω να σε σκέπτομαι και προσπαθώ να σε βλέπω πάντοτε μπροστά μου και να σου χαμογελώ αλλά δεν είμαι βέβαιος εγώ αν εσύ με σκέπτεσαι όσον εγώ και όπως εγώ. Όχι βέβαια γιατί η αγάπη σου για μένα δεν είναι εις τέτοιον ανεπτυγμένη και με τέτοιο βάθος και πλάτος.

where are you going?

2006-11-19T03:56:00.000-08:00

the candle

2006-11-17T15:02:00.000-08:00

ΑΦΙΣΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

2006-11-16T17:53:00.000-08:00

actors

2006-11-16T17:37:00.000-08:00

προ γραμμα

2006-11-16T17:33:00.000-08:00

και τα ξενύχτια καλά κρατούν...

Σ' αγαπώ...και μου λύπης the song

2006-11-13T11:26:00.000-08:00

Θυμήσου τα πρώτα γράμματα και τις ρωγμές μου
Θυμήσου τα πρώτα λόγια μου μες στις σιωπές μου
Θυμήσου τα πρώτα λόγια μου μες στις σιωπές μου
Θυμήσου τα πρώτα γράμματα και τις ρωγμές μου

Αυτό που με γοήτευε το γέλιο σου κι ένα τραγούδι
Θυμήσου το ακούμπισμα της πένας στο χαρτί

Η αυγή με βρίσκει μοναχό
γράμμα σου για να προσμένω

Η αυγή με βρίσκει μοναχό

Να νοσταλγώ τη τρυφερότατη φωνή σου
Γραμμένη να γκρεμίζει και τη ψυχή μου
Να πονεί

Τώρα όμως φεύγω
Τρέμω
Αντίο

Σ’ αγαπώ και μου λύπης
Σ’ αγαπώ και μου λύπης
Σ’ αγαπώ και μου λύπης

Θάνος Ανεστόπουλος

director

2006-11-13T11:21:00.000-08:00

my page

2006-11-12T14:43:00.000-08:00

tonight my love tonight

2006-11-10T03:52:00.000-08:00

sometime later

2006-11-08T11:51:00.000-08:00

...μερικά γράμματα αργότερα κι αφού τα μάτια μας είχαν κοκκινίσει γύρισε και μού ΄πε...
"Θά 'μαι ακόμα η γυναίκα που σου ράβει τα κουμπιά,

γλυκιά μου αγάπη..."

what time is it?

2006-11-08T11:44:00.000-08:00

crew

2006-11-06T08:46:00.000-08:00

deltio typou

2006-11-05T10:49:00.000-08:00

fotis

2006-11-05T10:45:00.000-08:00

2006-11-04T09:39:00.000-08:00

Τίποτε δεν θ' αλλάξει.

Όσα φιλιά κι αν δοθούν,

όσοι νηστικοί από αγάπη κι αν προδοθούν,

όσοι μουσικοί κι αν πληρωθούν,

όσα σκεπάσματα κι αν ξεστρωθούν,

όσοι παρίες πληγωθούν,

όλα τα γράμματα που θα υποσχεθούν...

Τίποτε δεν θ' αλλάξει,

παρά μονάχα τ' ότι

τα λόγια

μονάχα

θα ξερνούν...

...συνεχίζεται...

ένα απόγευμα

2006-11-04T07:21:00.000-08:00

Σαν δροσούλα περιμένω το γράμμα της γυναίκας μου και στο θαμπό εικονοστάσι μας βλογάνε μόνο οι σκιές.
Ένα κουτάβι γαβγίζει στις βροχές κι ότι περνάει τους κοινωνάει όλους. αχ! καταραμένε ταχυδρόμε φέρε μονάχα ένα φάκελο κι ας είναι δυο σταλαματιές λογάκια μέσα...

ένα ποίμα σαν κι αυτό

2006-11-02T03:13:00.000-08:00

Όλα σου τα χαμόγελα,

όλα σου τα δάκρυα,

όλους σου τους οργασμούς,

όλες σου τις αλήθειες,

όλα σου τα νευριασμένα πρωινά,

όλα σου τα ερωτευμένα σαββατόβραδα,

όλα σου τα απογεύματα που βαριόσουν την ύπαρξή μας,

όλα σου τα "σ' αγαπώ"

όλα σου τα "φύγε από 'δώ".

Όλο σου τον έρωτα που δε θα κλειστεί ποτέ

σ' ένα ποίημα

κι ένα κείμενο

κι ένα γράμμα

κι ένα καταραμένο βιβλίο

αν θες.

as a poem

2006-11-01T10:29:00.000-08:00

Λείπεις,
μου λείπεις
και λυπάμαι που λείπεις
αλλά πρέπει,
οπωσδήποτε πρέπει
να στο πω
πόσο σ’ αγαπώ
και πόσο μου λείπεις.
Γι’ αυτό σου γράφω.
Ερωτικό γράμμα,
ραβασάκι,
μήνυμα.
Σου γράφω γράμμα και περιμένω γράμμα σου.

just a spark

2006-11-01T10:20:00.000-08:00

"Τους χειμώνες, πολύ αργά πιά, μέσα στις πόλεις, γράφαμε γράμματα. Συνήθως δεν εξηγούσαμε τίποτα, τα επιχειρήματα ήμασταν εμείς. Αυτά που κάναμε, αυτά που φιλούσαμε κάτω από καναγιάρικα φεγγάρια. Αυτά που αγαπούσαμε κι όλα εκείνα που κρατούσαμε στις χούφτες μας μιλώντας στον άνεμο κι ανάμεσα στα απωσιοποιητικά..."

Γιάννης Ζελιαναίος

the letter

2006-10-30T10:33:00.000-08:00

The letter…Black Heart Procession

I carried this letter all through the winter
In fear of what it might say
I know the reasons change so fast
And we can never make it back

In the letter that you wrote
were the words you never spoke
it’s time that you come home

So I travel the seas to return for you
But I could not make it through
I know it’s not easy
Things can be so rough
As we are lost in the waves

In the letter that I wrote
Were the words I never spoke
This is why I can’t home

And the letter that you wrote
Was it a letter as a friend
This is what I must know

2006-10-29T12:58:00.000-08:00

Η θεραπεία γαι τα πάντα είναι το νερό μ΄αλάτι:ο ιδρώτας,τα δάκρυα,
η θάλασσα.

[Κάρεν Μπλίξεν]

2006-10-29T07:09:00.000-08:00

Nick Cave…Love letter

I hold this letter in my hand

A plea, a petition, a kind of prayer

I hope it does as I have planned

Losing her again is more than I can bear

I kiss the cold, white envelope

I press my lips against her name

Two hundred words. We live in hope

The sky hangs heavy with rain

Love Letter Love Letter

Go get her Go get her

Love Letter Love Letter

Go tell her Go tell her

A wicked wind whips up the hill

A handful of hopeful words

I love her and I always will

The sky is ready to burst

Said something I did not mean to say

Said something I did not mean to sayI

t all came out the wrong way

Love Letter Love letter

Go get her Go get her

Love Letter Love letter

Go tell her Go tell her

Rain your kisses down upon me

Rain your kisses down in storms

And for all who'll come before me

In your slowly fading forms

I'm going out of my mind

Will leave me standing in

The rain with a letter and a prayer

Whispered on the wind

Come back to me

O baby please come back to me

28η Οκτωβρίου

2006-10-28T12:12:00.000-07:00

Κάπου εκεί κοντά.

Σιμά στα ξέφτια του '40

"Κάθομαι στο τηλέφωνο και παρακολουθώ τας κινήσεις των Γερμανών για να κανονίσω την διάταξη των τμημάτων μου για να δώσω μάχην εάν με προκαλέσουν. Εν τούτοις αγαπημένη μου δεν παύω να σε σκέπτομαι και προσπαθώ να σε βλέπω πάντοτε μπροστά μου και να σου χαμογελώ αλλά δεν είμαι βέβαιος εγώ αν εσύ με σκέπτεσαι όσον εγώ και όπως εγώ. Όχι βέβαια γιατί η αγάπη σου για μένα δεν είναι εις τέτοιον ανεπτυγμένη και με τέτοιο βάθος και πλάτος".

a ride

2006-10-28T09:28:00.000-07:00

2006-10-28T09:21:00.000-07:00

Κάτσε και σκέψου,

τα μοναχικά παγκάκια,

πιό ιστορικά κι από μονές πεσόντων.

a myth

2006-10-28T07:25:00.000-07:00

Στη σκανδιναβική μυθολογία υπάρχει ένας κοσμογονικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο στην απαρχή του κόσμου ζούσε ο "ανδρόγυνος". Όταν έγινε η γη ο ανδρόγυνος έπεσε πάνω της και χωρίστηκε σε αρσενικό και θηλυκό.
Από τότε άνδρες και γυναίκες αναζητούν συνεχώς, και συνήθως μάταια, το αληθινό τους ταίρι.

Λίλιαν

2006-10-28T02:00:00.000-07:00

Δεν τολμάω να διαβάσω τι έγραψα γιατί μου ‘μεινε μια αμυδρά εντύπωση ότι είναι ασυναρτησίες και θα αναγκαστώ να σκίσω το γράμμα και να γράψω καινούργιο, αλλά νυστάζω.
Καληνύχτα τώρα και να με σκέφτεσαι πολύ όπως κι εγώ.

Σ’ αγαπώ πολύ πολύ,

Λίλιαν

Σ'αγαπώ και μου λύπεις 14

2006-10-27T13:13:00.000-07:00

Σ' αγαπώ...και μου λύπης 13

2006-10-27T12:56:00.000-07:00

το κακό όταν γράφεις γράμμα είναι ότι κανείς εκείνη τη στιγμή δε σου απαντάει.
το καλό όταν γράφεις γράμμα είναι ότι κανείς δε σε διακόπτει.

Γιατί?

2006-10-27T12:47:00.000-07:00

Κάθε μέρα περιμένω γράμμα σου αλλά τίποτε ακόμα. Γιατί αργείς να μου γράψεις τόσο;

card

2006-10-27T12:35:00.000-07:00

under the volcano

2006-10-27T03:59:00.000-07:00

Σήκωσε τα μάτια σου στους λόφους, νομίζω πως ακούω να μου λέει μια φωνή. Καμιά φορά όταν βλέπω το μικρό κόκκινο ταχυδρομικό αεροπλάνο να έρχεται από το Ακαπούλκο στις εφτά το πρωί πετώντας πάνω από τους ξένους λόφους, ή μάλλον όταν το ακούω καθώς κείτομαι τρέμοντας και σπαρταρώντας και αργοπεθαίνοντας στο κρεβάτι ( όταν βρίσκομαι στο κρεβάτι αυτή την ώρα ) - ένα σιγανό βούισμα, φευγαλέο - καθώς απλώνω παραμιλώντας το χέρι μου να πιάσω το ποτήρι με το μεσκάλ το ποτό που ποτέ δε θα μπορέσω να πιστέψω, ακόμα κι όταν το φέρνω στα χείλη μου, πως είναι πραγματικό, έχοντας φροντίσει με εκπληκτική προβλεπτικότητα να το βάλω αποβραδίς πλάι στο κρεβάτι, φαντάζομαι πως είσαι μέσα σ' αυτό το αεροπλάνο που περνάει κάθε πρωί και πως έρχεσαι να με σώσεις. Μετά, το πρωινό διαβαίνει κι εσύ δεν έχεις έρθει. Μα όλο προσεύχομαι γι' αυτό, ω, πόσο παρακαλώ να έρθεις. Δε ξέρω βέβαια γιατί από το Ακαπούλκο. Μα για τ' όνομα του θεού, Υβόν, άκουσε με, δεν έχω άλλη αντοχή, αυτή τη στιγμή δεν έχω άλλη - και να το αεροπλάνο που περνάει, το άκουσα από μακριά και μετά, για μια στιγμή, πάνω απ' το Τομαλίν - γύρνα πίσω, γύρνα πίσω. Θα σταματήσω το πιοτό, κι ότι άλλο θελήσεις. Χωρίς εσένα πεθαίνω. Για τ' όνομα του θεού, Υβόν, γύρνα πίσω σε μένα, άκουσε με, είναι μια κραυγή, γύρνα πίσω σε μένα, Υβόν, έστω και για μια μέρα.....>>

Malcolm Lowry

Σ' αγαπώ...και μου λύπης 12

2006-10-27T03:28:00.000-07:00

letter

2006-10-27T03:20:00.000-07:00

Πολυαγαπημένη μου Ιφιγένεια

Μου γράφεις ότι είναι ενδεκάτη νυκτερινή και κάθεσαι και γράφεις ότι όλοι κοιμούνται και σύ αγρυπνάς......να πιστέψω; Ας πιστέψω ότι πράγματι είναι ενδεκάτη και ότι εσύ αγρυπνάς αλλά γιατί αγρυπνάς για μένα όχι βέβαια αγρυπνάς γιατί έχεις αυπνίες. Θα κοιμήθηκες όλη τη μέρα και τώρα αγρυπνάς το ότι γράφεις δεν πιστεύω. Είχες πολλές ώρες για να γράψεις αλλά δεν έγραψες γιατί δεν σ’ έγραψα εγώ πολλά. Ακούς μια φωνή να σου φωνάζει μή γράφεις γιατί αυτός δεν σε γράφει.
Δεν ακούς άλλη φωνή που να σου λέει γράψε-γράψε έτσι; Μόνο ξεκουράζεις το Λάκη σου γράψε πολλά γιατί και αυτός σου γράφει αλλά δεν μπορεί να σου τα στείλει; Γράψε στον αντρούλη σου γιατί αυτό τον ανακουφίζει γράψε του πολλά...γράψε του ότι τον αγαπάς. Έχω ανάγκη αγάπης στοργής λατρείας επμιστοσύνης πολυαγαπημένη μου Ιφιγένεια.

Κάθομαι στο τηλέφωνο και παρακολουθώ τας κινήσεις των Γερμανών για να κανονίσω την διάταξη των τμημάτων μου για να δώσω μάχην εάν με προκαλέσουν. Εν τούτοις αγαπημένη μου δεν παύω να σε σκέπτομαι και προσπαθώ να σε βλέπω πάντοτε μπροστά μου και να σου χαμογελώ αλλά δεν είμαι βέβαιος εγώ αν εσύ με σκέπτεσαι όσον εγώ και όπως εγώ. Όχι βέβαια γιατί η αγάπη σου για μένα δεν είναι εις τέτοιον ανεπτυγμένη και με τέτοιο βάθος και πλάτος.

Η φωτογραφία σου είναι πάρα πολύ ωραία αλλά είναι μικρή δεν είχαμε συμφωνήσει να είναι μεγάλη δεν συμφωνήσαμε να μου μιλάει και αυτή και να μου απαντάει σε ότι τη ρωτώ; Έχεις τα χείλια βαμμένα πολύ κακό αυτό γιατί το έκαμες είσαι πάρα πολύ ωραία και εξαίσια όταν τα μελιστάλαχτα χείλη σου είναι πάντα όπως τα έκανε η μάνα τους. Τη φωτογραφία σου τη βλέπω πολλές φορές και τα βράδια τη βάζω μπροστά στο φακό και βλέπω την ωραία σου μορφή στο φως (φωταψία) δεν σου γράφω άλλα κουκλίτσα μου μόνον προσπάθησε να με γράψεις όχι σε κόλλα από χαρτοφάκελο. Πόσο μικρό θα είναι το γράμμα που θα περικλείεται σε τέσσερις πενιχρές σελίδες;

Σε κούρασα Ιφιγένειά μου. Εγώ δε θα κουράζομαι ποτέ να διαβάζω δυο χρόνια ένα ατελείωτο γράμμα σου. Με πολλά φιλιά. Λάκης.

Σ' αγαπώ...και μου λύπης 11

2006-10-26T04:07:00.000-07:00

Είναι δυνατόν να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ, ώστε να φαντάζεσαι ότι θέλει να σε καταστρέψει μόνο και μόνο επειδή σε αρνήθηκε;

Σ' αγαπώ...και μου λύπης 10

2006-10-26T03:23:00.000-07:00

Με βρίζεις με τη σιωπή σου
Με κοροιδεύεις με την αβασταχτη απουσία σου

Σ' αγαπώ...και μου λύπης8

2006-10-26T01:56:00.000-07:00

“Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει.”

Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει. Ο ήλιος θα είναι ψηλά, το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο, ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος, τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια και τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις πονεμένες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται τους όμορφους άντρες. Ένα σπίτι δε θα είναι ποτέ η χώρα μας, μια πόλη ποτέ η μάνα μας. Θα μοιράζουμε τα πάντα και πάντα θα κλέβουμε, θα υποσχόμαστε να γίνουμε καλύτεροι και θ’ αποστρέφουμε το κεφάλι. Θα ξενυχτάμε τα βράδια πίσω από μια πλάτη που θα μας ταΐζει όνειρα τα ξημερώματα. Θ’ ακούμε Tom Waits κάθε στιγμή που θα βρέχει και θα υποσχόμαστε την άλλη μέρα το πρωί πως θα κόψουμε το πιοτό. Θα λέμε πως θα γίνουμε καλύτεροι και πως θ’ αλλάξουμε για χάρη της. Θα φεύγουμε από κάθε δουλειά που μας σιχαίνεται και θα διαλέγουμε ένα ακατανόητο ταξίδι. Δε θα βάζουμε ποτέ τη ζωή μας σε τάξη και θα προδίδουμε το σκυλί που μας ακολουθεί μέχρι την εξώπορτα. Κάθε καλοκαίρι θα πληρώνουμε κάποιον για λίγη ελευθερία και κάθε χειμώνα θα μας παίρνει πίσω οτιδήποτε μας είχε χαρίσει απλόχερα. Θα διώχνουμε τα φαντάσματα μα εκείνα θα μας υπενθυμίζουν το ναυάγιο της ενηλικίωσης και τους καθοριστικούς έρωτες. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα γελάμε με αυτά που κλαίμε και θα κλαίμε με αυτά που γελάμε. Οι συγγενείς μας θα είναι δυο στοίβες ρούχα και οι δρόμοι θα ξαποστέλνουν τους υπάλληλους της ψευτιάς. Θα χορεύουμε στα μέρη που μας ανέχονται και με ανθρώπους που μας αγαπούν μόνο για να θυμόμαστε τι πάει να πει φιλία. Θα μοιραζόμαστε μια βραδιά σ’ ένα καπηλειό όλα τα μυστικά μας με κάποιον άγνωστο και ύστερα δε θα τον ξαναβλέπουμε ποτέ. Θα ζηλεύουμε και θ’ αγαπούμε τα κατορθώματα του διπλανού μας, μα θα τον αγκαλιάζουμε με περίσσια στοργή και θαυμασμό. Δε θα φοβόμαστε τη μοναξιά και θα τρώμε παγωτό όταν όλα είναι εναντίον μας. Θα σου ανακατεύω το καφέ και θα με βρίζεις γιατί κοίταξα εκείνο το κορίτσι το προηγούμενο βράδυ, θα σ’ αγαπώ περισσότερο, θα μ’ αγαπάς λιγότερο και θα σου αγοράζω κρουασάν για να μ’ αγαπήσεις περισσότερο. Θα μας διώχνουν και θα γυρνάμε, θα γυρνάμε και θα μας ξαναδιώχνουν. Θα στεκόμαστε έξω από ένα παράθυρο και θα βρέχει κι εκείνη θα κάνει έρωτα με κάποιον άλλο και θα περιμένουμε το θεό να μας συμπονέσει και δε θα είναι εκεί, γιατί ποτέ δεν είναι εκεί. Θα λαμπυρίζουν τα μάτια μας και θα γράφουμε κάτι όμορφο χαρίζοντάς το στην ομορφιά. Θα πεθαίνουν άνθρωποι δικοί μας κι εμείς δε θα ήμαστε εκεί. Θα πεθαίνουμε εμείς και θα παρακαλάμε να ήταν κάποιος εκεί. Θα χιονίζει και θα σου κρατώ το χέρι κάτω απ’ τα σκεπάσματα, θα βρέχει και θα σκέφτεσαι τον πρώην σου. Θα φεύγουμε από τα δύσκολα και θα επιστρέφουμε όταν θα είναι πιο δύσκολα ακόμη. Θ’ αρνιόμαστε να πούμε τέλος, πόσο μάλλον να το πιστέψουμε. Θα ερωτευόμαστε μόνο για μια βραδιά και θ’ αγαπούμε για όλες τις βραδιές. Θα είναι πάντα δύσκολο, θα είναι πάντα εύκολο και θα ήμαστε πάντα εκεί. Θα τρέχουμε να προλάβουμε το κορίτσι στη γωνιά κι εκείνο θα μας κοροϊδεύει. Θα γιορτάζω τη πιο όμορφη μέρα της ζωής μου κι εσύ θα σηκώνεσαι να φεύγεις. Θα σου ζητάω να πιω και θα μου λες να πάω στο διάολο. Θα σου λέω πως ήμουν εκεί τη προηγούμενη μέρα και θα μου πετάς έναν αναπτήρα στο στήθος. Θα γελάω και θα με σιχαίνεσαι, θα γελάς κι όλος ο κόσμος θα είναι δικός μου. Θα σου τραγουδώ παράφωνα και θα μου χορεύεις υπέροχα, θα τελειώνει το τραγούδι και θα βάζουμε κάποιο άλλο, πάντα πιο γοητευτικό. Θα μας αποτελειώνουν οι αναμνήσεις σ’ ένα δωμάτιο και θα γιορτάζουμε τη καινούργια αρχή με νέους φίλους. Θα μαγειρεύουμε μακαρόνια τρεις η ώρα το πρωί και θα βάζουμε να δούμε για χιλιοστή φορά την ταινία με τους ερωτευμένους έφηβους. Θα σου διαβάζω ποιήματα και θα αποκοιμιέσαι, θα με θες δίπλα σου κι εγώ θα σου λέω «Άλλο ένα αγάπη μου» και ύστερα θα έρχομαι. Θα είναι Κυριακή και θα σιχαινόμαστε να πάμε τη Δευτέρα για δουλειά. Θα φοβάσαι μην αργήσω, θα σου λέω, «Τους έχω γραμμένους». Θα με ρωτάς γιατί είμαι θλιμμένος, θα σε ρωτάω γιατί είσαι χαρούμενη. Θα με ρωτάς γιατί είμαι χαρούμενος, θα σε ρωτάω γιατί είσαι θλιμμένη. Θα φεύγουν άνθρωποι, θα έρχονται καινούργιοι. Θα μοιράζεσαι μαζί τους τα ίδια και άλλα τόσα. Θα ξεχνάς να γράψεις κάποια γράμματα κι ας τα χρωστάς εδώ και μήνες. Δε θα τα γράφεις ποτέ τελικά. Θα προχωράει η ιστορία, θ’ αδυνατείς να τη καταλάβεις, θα τη παρατάς και ύστερα θα τη ξαναπιάνεις, θα τη τελειώνεις και θα γεννούνται μυριάδες ερωτήματα, σε μερικά θα απαντάς, σε άλλα όχι. Θα ‘χεις φτάσει τριάντα χρονών και θα σου αρέσουν για πρώτη φορά τα παραμύθια, θ’ αναρωτιέσαι γιατί, θα τα διαβάζεις με μανία, θα λες πως πρέπει να μην υπήρξες ποτέ παιδί. Θα χαζεύουμε τότε μαζί μια θάλασσα και θα πουλάμε ταξίδια ο ένας στον άλλο. Δε θα ήμαστε εκεί όταν πρέπει να αναχωρήσουμε, γιατί πάντα ήμαστε κάπου αλλού ώστε να φυγαδεύσουμε ακόμα πιο σημαντικά πράγματα ή και να πάρουμε αγκαλιά κάποιον ώστε να σταματήσει να κρυώνει από τις απώλειες. Θα συνθηκολογούμε για λίγους μήνες και ύστερα θα τα παρατάμε, γιατί πρέπει να τα παρατάμε αλλιώς θα ξοφλήσουμε χωρίς να το καταλάβουμε. Θα μας ρωτάνε και δε θα ξέρουμε τι ν’ απαντήσουμε, θα απαντάμε και θα σαστίζουν με τα λόγια μας. Θα φοράμε μαύρα το χειμώνα και κόκκινα με λευκά το καλοκαίρι. Θα δίνουμε ψεύτικα ονόματα στο ξενοδόχο που βήχει τη ζωή του. Θα σφυρίζουμε στον άνεμο με αγριάδα σα να χορεύουν οι φωνές μας. Θα με παίρνεις τηλέφωνο και δε θα είσαι πια τρυφερή. Θα σε παίρνω τηλέφωνο και δε θα το σηκώνεις γιατί δε θα σημαίνω τίποτα πια για σένα. Θα σιχαίνομαι τους φίλους σου, θα σιχαίνεσαι τους δικούς μου. Θα είναι οι μέρες ηλιόλουστες, θα είναι οι μέρες βροχερές και θα περνούν τα χρόνια. Θα μακραίνουν τα μαλλιά μας θα ασχημαίνουν τα κορμιά μας. Θα διαβάσουμε μια νύχτα τα κιτάπια μας και θα αποφασίσουμε να χαθούμε. Θα χαθούμε. Μακριά, για πάντα. Ο ήλιος θα είναι ψηλά και το φεγγάρι θα ξεμυτάει κάθε σούρουπο. Ο ουρανός θα μένει πάντα αξεδίψαστος, τ’ αγόρια θα χωρίζουν τα κορίτσια, τα κορίτσια θα χωρίζουν τ’ αγόρια. Οι άντρες θα ερωτεύονται τις πονεμένες γυναίκες και οι γυναίκες θα ερωτεύονται τους όμορφους άντρες. Θα είμαστε δυο κόκκοι άμμου στην άκρη του κόσμου. Κι όλα θα τελειώνουν κι όλα θα ξαναρχίζουν. Η ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει.....

Γιάννης Ζελιαναίος

Σ' αγαπώ...και μου λύπης7

2006-10-26T01:19:00.000-07:00

Λίλιαν

Σ' αγαπώ...και μου λύπης6

2006-10-26T01:15:00.000-07:00

Ελένη

Σ' αγαπώ...και μου λύπης5

2006-10-25T13:01:00.000-07:00

" Όλα τα σ' αγαπώ που σού 'δωσα δε θα τα πάρει χέρι..."

Σ' αγαπώ...και μου λύπης4

2006-10-25T12:10:00.000-07:00

"Η Ιστορία θα είναι πάντα η ίδια, τίποτα δε θα την απογοητεύει..."

Σ' αγαπώ...και μου λύπης3

2006-10-25T10:24:00.000-07:00

Σ' αγαπώ...και μου λύπης2

2006-10-25T10:21:00.000-07:00

Σ' αγαπώ...και μου λύπης 1

2006-10-25T09:12:00.000-07:00